Monday, February 13, 2017

Xωρίς Ταυτότητα


Ολάκερη ζωή ταυτότητα γυρεύεις
σε Εξαρχειώτικα στενά και σε σαθρά παγκάκια 
σε βρώμικες πλατείες και ανήλιαγα σοκάκια 
Βάλτωσες για τα καλά, το νιώθεις πως στερεύεις... 

Χαμένα χρόνια, κάψιμο... μια γενιά πνιγμένη 
Με στερημένα όνειρα και σκοτωμένη ελπίδα 
ναυάγησες στο πέλαγος, μα πήραν τη σανίδα 
καταυλισμό να κάνουνε κάπου στην Ειδομένη

Έθνος χωρίς όραμα κοινό, λαός χωρίς σκοπό 
Ο κρίκος ο συνεκτικός, στο έδαφος σπασμένος, ανοικτός 
κι’ η υπόλοιπη αλυσίδα ένας ασφυκτικός κλοιός 
Χτυπάει το κινητό, λυγμοί... “κόψανε το φως” 

Έμεινες ξάφνου στο σκοτάδι, κάποιοι σκοτίστηκαν πάλι... 
Δεν μπορεί, δεν είναι αυτή η Ελλάς η χώρα του φωτός! 
Πως γίναν έτσι οι Έλληνες; Αβάσταχτος καημός 
Φέξε κι εδώ Διογένη, ψάχνω να εύρω λίγο φως! 

Ιωάννης Κατής 27/01/17

No comments:

Post a Comment